Skip to content

“વિદ્યાર્થી દેવો ભવ:”

સપ્ટેમ્બર 7, 2011

          એક શિક્ષક શું છે? તે માત્રને માત્ર  શિક્ષક અને તેના વિદ્યાર્થીઓ જ કહી શકે. જેટલા મહત્વના શિક્ષકના શબ્દ તેથી પણ મહત્વનું તેનું મૌન , આજે મારા જેવા ઘણા શિક્ષકોને ફરિયાદ કરતા જોવું છું કે ” ગુરુ દેવો ભવ:” ની ભાવના આજના વિદ્યાર્થીઓ ભૂલી ગયા છે ત્યારે ખરેખર દુ:ખ થાય  છે . કારણ આજે એક શિક્ષક તરીકે આપણે પણ ” વિદ્યાર્થી દેવો ભવ:”  ની વાત ભૂલી ગયા છીએ. વિદ્યાર્થી  છે માટે શિક્ષક છે, મને પણ શરૂઆતમાં ફરિયાદ રહેતી કે વિદ્યાર્થી માનતા નથી, આદર તો ભૂલી ગયા છે. પણ , જ્યારથી મારા  વિદ્યાર્થીઓ સાથે તેની જ classmate  બની શીખવવાની શરૂઆત કરી ત્યારથી સર્વિસ કરવાની મજા અનેરી હતી.

                         આહી વર્ગખંડની ખટ -મીઠ્ઠી વાતો કરવાનું મન થાય છે , આપ સૌના સહકારની અપેક્ષા સહ આ બૂક “વિદ્યાર્થી દેવો ભવ:” શરુ કરું છું . પાઠ ૧ હવે પછી ….

 

                                   એકમ ; ૧      ‘પથ્થરા  લાગે  છે’ 

                                            એક  શિક્ષિકાને  ભણાવવા  હતા  જીવનના  પાઠો  , માટે  હવે  શું કરવું?  પોતાના  વિદ્યાર્થીઓ  માટે  તે જ  વિચારવાનું  હતું . બન્યું  એવું  કે  ” તરવું  હતું  પાણી  આવ્યું”.  એક  સ્થાનિક  સંસ્થાવાળા  બહેન  મળી  ગયા, હા, તેઓ એક  સંસ્થા  ચલાવે  નામ  તેનું  ” સફર” .  કામ તેનું  બધાને  સાંકળવાનું.  શિક્ષિકાએ  તેઓને  વિનંતી  કરી કે  શાળાના  વિદ્યાર્થીઓ  માટે  પણ  સફર કરે, એક જ  વાતમાં  માની  ગયા  તેઓ.

                                             પ્રશ્ન એક  ” વિદ્યાર્થીઓ  વચ્ચે  શુદ્ધ  એકતા  વધારવી”  . વિચારી  તેઓએ એક  પ્રયુક્તિ અને  પ્રવૃત્તિ.

                પ્રવૃત્તિ:        એક  વિશાલ  વર્તુળમાં  વર્ગના  બધા વિદ્યાર્થીઓને  ઉભા  રાખવા, એક  રસ્સીને  વર્તુળના  બધા  વિદ્યાર્થીઓને  પકડવા  કહેવું, રસ્સી  ખેંચવી  નહિ  માત્ર  તેના સહારે  ઉભા રહેવું, શીખવવાનો  આશય  એવો  કે  આંખ  બંદ  તો  રાખવાની જ હતી , બધા  એક-બીજા  પર  વિશ્વાસ  રાખી  રસ્સી પકડે  . એકતા  વધે કારણ  વિશ્વાસ  વધે .

                                પ્રવૃત્તિ  પૂર્ણ થયા  બાદ   વિદ્યાર્થીને  પૂછ્યા  કેટલાક  પ્રશ્ન  જેમાં  હતી  બંધ  આંખે  તેઓના  અનુભવની  વાત,   અહેસાસની  વાત. પ્રશ્ન  પ્રથમ પૂછો   વિદ્યાર્થી  રીજવાનને  ” બંધ  આંખે તમને  શું  લાગ્યું?”

                           જવાબ  તેનો  હતો  એકદમ   હટકે  ,  ”   મનેતો  પથ્થરો  લાગ્યા  મેદાનના  કટકે  કટકે”

                          આ  સમગ્ર  બનાવ  પરથી  હું  પહેલો  એકમ  શીખી કે  ઘણી  વખત  શિક્ષક તેની  વાત(વિચાર)  રોપવાની  જીદમાં ને  જીદમાં  વિદ્યાર્થીઓની  હાલત  વિશે  વિચારતા  ભૂલી  જાય  છે. તે  દિવસથી  મેં  નક્કી  કર્યું કે  કઈ પણ  શીખવતા  પહેલાં દરેક  વિદ્યાર્થીની  શારીરિક-માનસિક પરિસ્થિતિની  સમજ  મેળવી  પાછી જ  શીખ્વીસ .   

Advertisements
No comments yet

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: